Montag, 10. September 2018

Theodor Herzl û Em


Zulim û dagirkerîyê hiş û mêjûyê me îstila kirîye û loma jî em lal bûne êdî. Perçebûna welatê me û nebûna dewletekê travmayeke ewqas mezin li kesayetîya Kurdan kirîye ku êdî em nikarin rabin ser pîyan. Di her alîyê jîyanê de mirov dejenere dibin û xûya ye em ê zû bi zû ji vê rewşa han xilas nebin. Lewra me di serî da mêjû û dil wenda kiriye. Zihnîyeteke mîllî û neteweyî nine. Ziman her diçe wenda dibe. Welat û axa me di nav hovan da perçe bûye... Di vê ba û bagerê da tu mêze dikî êdî di nava Kurdan da her diçe bêhêvîtîyeke mezin wek nexweşîya vebayê zêde dibe. Û noqteya herî xirab jî ev e. Divê meriv bê hêvî nebe. Hêvî mifteya serkeftinê ye... Weku Sebrî Botanî gotiye, "li dû reşê rewşen tê". Elbet ew ê rojekê ronahî were ser dil û mêjûyê me û gava gelê Kurd ruhê xwe ji mêtingerîyê azad kir, wê demê ew ê neteweyî bifikire. Ji xwe serkeftin jî di vir da: Fikreke neteweyî û hizreke mîllî. Ji me ra Theodor Herzl'ek lazim e ku gelê me bîne vê noqteya han.  

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen

Theodor Herzl û Em Zulim û dagirkerîyê hiş û mêjûyê me îstila kirîye û loma jî em lal bûne êdî. Perçebûna welatê me û nebûna dewletekê tr...